Ziekenboeg

Geplaatst op by
Reageer

(Eindelijk weer aan het bloggen. Alles is in de lucht.)

De afgelopen week is het wel weer een rommelweekje geworden. Het begon al 2 vrijdagen geleden. Moeders belde op met: “Je moet niet schrikken…”. En ja hoor weer naar het ziekenhuis. Deze keer voor hartklachten, dus dat was wel zorgelijk. Ze had tintelingen en een druk op haar borst.

In het ziekenhuis aangekomen (AMC) was ze zelfs al gedotterd. Ik hoefde maar ± een kwartier te wachten voor ze op de kamer kwam. Daar kwam ze aan de draden te zitten om haar hart te blijven monitoren.

Ze bleek een hartinfarct gehad te hebben door een ader op het hart (bloedtoevoer voor het hart zelf) verstopt te zitten. Aan de andere kant zou ook nog een ader zitten die twijfelachtig was. Als alles goed zou gaan, mocht ze dinsdag weer naar huis.

Dinsdag dus opgehaald en thuisgebracht met een extra lading medicijnen. Ik was al thuis, belde mijn moeder s’avonds dat de verwarming het niet deed. Tsja, helaas, daar kan ik vanuit Woubrugge niets aan doen. Warme kleren en vroeg naar bed dan maar. De verwarmingservice had ze al gebeld. Die kwam zelfs dezelfde avond nog langs. Bleek de verwarming het ineens wel te doen. Gelukkig maar.

De volgende ochtend had ze 112 weer moeten bellen. Hete benen. Gelukkig hoefde ze niet naar het ziekenhuis. Het zou te maken gehad kunnen hebben met de verbeterde bloedtoevoer. Aan haar hart was niets af te lezen. Helaas de volgende ochtend weer precies hetzelfde, maar nu waren ook de tintelingen terug op haar borst. Toch maar weer naar het ziekenhuis. Het voorzorg gelijk de andere ader gedotterd. Gelukkig bleek dit geen hartinfarct te zijn.

Een dag later mocht ze alweer naar huis. Het heen en weer rijden werd mij een beetje teveel en daarom heb ik Gaby gevraagd of ze mama wou ophalen. Die zou die dag terug komen van vakantie. Dat was op een vrijdag. Bleek ze zondagochtend vroeg weer het ziekenhuis te moeten bellen… en er weer heen te moeten.

Conclusie: haar nieuwe hartmedicijnen hadden die bijwerking veroorzaakt. Dit kwam eigenlijk nooit voor. De artsen hadden advies gezocht bij collega’s, maar hadden ook nooit ervaring met deze bijwerkingen. Ze heeft nu andere medicijnen. Nu hopen dat het even klaar is met de spoedopnames.

Aansluitend zat ik al een hele week met een strontvervelende Tessa. Een voorbode? Deze week werd Tessa ziek. Lichte koorts en oorpijn. s’Nachts tussen ons in gelegen. Midden in de nacht werd ze huilend wakker (of was al wakker). Hysterisch, geen woord te verstaan en niet rustig te krijgen. Wat bleek: ze had geen deken meer…had ze er notabene zelf afgetrapt. Ze wou maar niet stoppen met haar gekrijs midden in de stille nacht. Verschrikkelijk. Ook voor d’r mama, want die had de hele week nog geen volle nacht geslapen (die zijn zowiezo schaars).

De volgende dag was d’r oorpijn i.i.g. over, maar dat pesthumeur bleef hangen. Gisteravond waren wij dat allemaal zat. Meerdere keren op de gang gezet en allebei harstikke boos op Tessa.

En vandaag? …..  Poeslief! Jammer dat Lisa nu ziek is. Koorts, kan helaas niet goed meten hoeveel. Oorthermometer is te groot en de gewone thermometer kan ik er echt niet zonder dwang van 4 handen in krijgen. Als dat niet nodig is doe ik dat dus ook niet.

Wat zielig toch. Nog nooit wil ze zo graag op schoot zitten en blijft ze ook heel lang zitten. Eten wou ze gelukkig wel, maar de beker met sinaspril erin wou ze niet drinken. Gelukkig wel de warme melk … dan daar de sinaspril in (Je snapt dat een zetpil ook niet de makkelijkste oplossing is?)

Nu ligt ze zwaar te pitten in het grote bed. Straks toch maar wakker maken om nog wat te laten eten en proberen haar in haar eigen bed te leggen. Mama kan niet zo goed slapen met de kinderen in bed!

Het Groene Hart van Nederland vanaf een motorjacht

Geplaatst op by
1

(Dit stukje heb ik even snel moeten schrijven voor het VVV krantje van Nieuwkoop, maar wou ik ook even graag via mijn weblog delen)

Woubrugge ligt in het midden van Hollands rijkste water- en natuurgebied, het ’Groene Hart’ van Holland. Vanaf Woubrugge zijn er diverse routes om Nederland vanaf het water te verkennen. Vanaf het water kan je genieten van wonderschone plassen zoals het Braassemermeer, Wijde Aa, Kager Plassen, Westeinder Plassen, Loosdrechtse Plassen en de Nieuwkoopse Plassen.

U kunt varen over de Oude Rijn, de Vecht, Hollandse IJssel, de Amstel en diverse andere rivieren. Deze rivieren brengen u naar prachtige historische steden zoals Amsterdam, Rotterdam, Gouda, Utrecht, Haarlem, Delft en Den Haag. U vaart door het centrum van deze steden, waar je kan aanleggen en overnachten.

Varen op motorjachten van 8 tot 15 meter zonder een vaarbewijs
Mocht u nooit gevaren hebben dan leren wij het u. U krijgt bij ons voor afvaart goede instructie en vaarles zodat u met een gerust hart van uw vakantie op het water kunt genieten. Voor boten kleiner dan 15 meter heeft u geen vaarbewijs nodig, dus iedereen kan varen met onze motorjachten.

Beleef Holland vanaf het water
Op het water kom je tot rust en ieder straaltje zon pak je mee. Vanaf het water bekijkt u Nederland met hele andere ogen. Iedereen heeft het naar zijn zin, zelfs als het minder mooi weer is. Voor meer informatie bel, mail, bezoek onze website of vraag onze folder aan.

Jachtcharter P.A. van der Laan
Vrouwgeestweg 71 2481KM
Woubrugge
0172 – 51 81 13
info@laanyacht.nl
www.laanyacht.nl

We zijn weer aan het werk!

Geplaatst op by
3

Verbazing allom. Ik heb een werkgever gevonden die geen bezwaar had tegen mijn zwangerschap. Nooit gedacht dat ik nog aan de slag zou komen voor mijn zwangerschapsverlof.

Vorige week ging ik op gesprek bij AllerZorg in Leiden. In mijn sollicitatiebrief en CV had ik nergens vermeld dat ik zwanger was. Dat druist eigenlijk tegen mijn principe in, maar het UWV zei dat ik dat moest doen en tsja, zij betalen mijn uitkering…en die wil ik niet missen, anders moeten we het wel erg zuinig aan doen.

Dus vanaf nu zit ik in de thuiszorg. Afgelopen donderdag (ja, het was hemelvaartdag) al bij de eerste klant aan het schoonmaken geweest. Lekker om weer aan de slag te zijn. Momenteel heb ik weer genoeg energie en kom ik zelfs thuis lekker op orde. Vorige week mijn kledingkast opgeschoond en alles eruitgehaald wat ik voor mijn dikke buik ook al niet meer droeg. Er is nu eenmaal een punt waarop je moet toegeven dat sommige dingen je niet meer staan of passen…ook al heb je ze nooit gedragen. Alles wat ik tijdens mijn zwangerschap toch niet meer aan kan zijn in een opbergzak gedaan. Nu heb ik eindelijk overzicht in wat ik aan kan en grijp ik niet elke keer mis….en dat scheelt enorm veel frustratie. Opgeruimde omgeving geeft rust in het hoofd en de kledingkast is een goed begin.

De waskamer is er ook op vooruit gegaan. Er staan nu 3 dezelfde wasmanden. De rieten wasmand en die onhandige stoffen wasmand gaan weg of worden straks ergens anders voor gebruikt. Zo wordt het al veel praktischer en scheelt het heel wat gesorteer als alle was gelijk in de goede mand gedaan wordt.

Na een dikke maand flink kwakkelen met kuchies, snotterijen en hoofdpijntjes en daarmee een groot tekort aan energie lag ik aardig achter met de was en mijn algehele huishouden. Inmiddels ben ik helemaal bij en is het een heerlijk gevoel als ook de waskamer weer wat opgeruimd is en mijn strijkplank weer zichtbaar is. Er komt dan een gevoel alsof je weer wat controle hebt over je eigen omgeving.

Zoals je hier leest heb ik geen hekel aan het huishouden, daarom ben ik mijn sollicitatie ook aan het doen in de thuiszorg. Hiervoor is geen vooropleiding nodig en is er nog mogelijkheid om te groeien. Niet slecht toch? Alleen maar schoonmaken is niet leuk, maar wat ik het leukst vind is het contact met de mensen. Ieder zijn eigen verhaal en verleden. Dat is wat ik wel miste in mijn vorige banen.

Dus hier zit ik dan 24 weken zwanger, terecht gekomen in een leuke baan. Nu nog even opvang regelen voor de maandag. De komende weken zal ik hier en daar wel even aankloppen voor wat oppasuurtjes. Nu nog het UWV op de hoogte stellen, maar dan wil ik eerst mijn contract in handen hebben… ik weet nog niet eens wat ik verdien!!

Wat ik tot nu toe verdient zou hebben ben ik wel al gelijk kwijt…….. parkeerbonnetje lag verkeerd om op het dashboard…. Leuk …..dikke 53 euro…..zucht!

Moeders weer thuis

Geplaatst op by
Reageer

Na een gebroken heup was moeders snel weer thuis om verder te herstellen en te revalideren. Helaas miste ze een paar treden en knak…daar ging de enkel van haar andere been.

De afgelopen tijd heeft ze gerevalideerd in het Hoge Heem in Uithoorn. Prima verzorging, mooie kamer, alles prima tot ze naar huis moest.

Vooraf was afgesproken dat ze in "overleg" met ons naar huis zou gaan. Mooi! Wij kregen alleen te horen dat ze op woensdag 17 februari naar huis moest. Dat wij dat helemaal niet verantwoord vonden deed er helemaal niet toe. Mijn zus was al druk doende geweest een traplift te regelen via de gemeente, maar deze zou er zeker niet inzitten als ze naar huis moest.

Bij de revalidatie in Maria Oord in Vinkeveen was het kriterium om naar huis te mogen dat ze eerst verantwoord de trap op moest kunnen. Bij het Hoge Heem kon het ze absoluut niet schelen dat ze niet naar boven kan om te douchen. Zouden ze zelf toch ook niet lekker vinden? Maar nee, het kostenplaatje was belangrijker!! Moeders had het niet meer nodig, omdat ze weinig verpleging vroeg. Logisch! Alles is daar aangepast en gelijkvloers.

Zondag 14 februari werden we gebeld door iemand anders, die lang afwezig was geweest door persoonlijke redenen, die een stokje wou steken voor het naar huis gaan van mijn moeder (Eindelijk een verstandige). Zij had ook goed overleg met de therapeut gehad en was er bij met de therapie. Moeders zou last krijgen van haar knieën en nek en trok bijna de speilen uit de trap om boven te komen. Ze vond het ook logisch dat je iemand niet naar huis kan sturen als die niet eens boven kan komen om te douchen.

De belofte werd ook gedaan dat de zorg helemaal vanuit het Hoge Heem geregeld zou worden. Wat blijkt nu 2 dagen voordat ze naar huis moest (15 februari)? Vinkeveen valt niet binnen hun regio, we moeten alles zelf regelen. Ook lekker vlot opgemerkt van hun. Ik dus als de sodemieter rondbellen en vanalles regelen. Je wordt dan ook van het kastje naar de muur gestuurd. Affijn alles gelukt. Rollator, krukken en een hoog/laag bed. Voor het bed moest wel een indicatie komen van de verpleging of arts. Dus dat moest via het Hoge Heem.

s’Middags werd ik weer gebeld door het Hoge Heem. Moeders zou niet naar huis hoeven, ze krijgt uitstel tot de traplift erin zit als we beloofden dit z.s.m. voor elkaar te krijgen en er bij de gemeente achter aan te zitten. Dat was wel een opluchting, want dat is wat wij wilden. Dus dezelfde dag (bijna) alles weer afgebeld.

Dinsdag was Gaby (zus) weer terug van vakantie en op bezoek bij moeders. Ze wist inmiddels al dat moeders mocht blijven. Komt ze bij moeders aan, zegt moeders: "Ja, ik moet toch naar huis". Die wist ook niet meer wat ze ermee aan moest. s’Middags hebben ze een pittig gesprek gehad met de manager, maar het zat er niet meer in. Blijkbaar heeft de enige die met verstand en gevoel besloten had dat het niet verantwoord was om moeders naar huis te sturen, geen woord te zeggen.

Woensdag zou absoluut niet meer lukken, dus gingen we nu voor vrijdag. Weer alle instanties bellen en de boel opnieuw regelen…gelukkig had ik niet alles afgebeld. Op de vrijdag zijn we vertrokken, dan maar naar huis. Ze zal het best redden, maar niet dankzij het management van het Hoge Heem.

Ondank alles was de verzorging en het verblijf daar prima. Dank voor degene die daaraan meegedragen hebben. Het management van de revalidatie mag een schop onder hun kont krijgen.

Geen tijd en rust om te bloggen

Geplaatst op by
1

Het is toch ook te gek voor woorden. Het is nu ± 3 maanden dat ik werkeloos thuis ben en nog kan ik niet echt de tijd vinden om regelmatig te bloggen … kortom, nog steeds tijd tekort. Vermaak ik mijzelf te makkelijk, moet ik andere dingen beter plannen? Altijd vind ik wel wat om te doen en blijft er ergens een stapeltje andere klusjes liggen.

Dat ik nu aan het bloggen ben komt omdat ik nu zit te wachten tot Joomla geheel geupload is. Hier en daar lukt er iets niet aan te passen en dan begin ik zo nu en dan even met een schone lei, anders zie ik door de bomen het bos niet meer. Een typisch gevalletje multitasking dat ik regelmatig toepas. Als ik s’middags tijdens Tessa’s slapie achter de computer zit en ik moet even ergens op wachten, dan ga ik het eten voorbereiden, de plantjes water geven o.i.d. …kan ik gelijk even nadenken over een oplossing of andere dingen die ik nog moet doen.

By the way! Al gezien dat Boersma Natuursteen online is? Deze is sinds kort klaar. Vertel voort, want hij maakt niet alleen gedenkstenen. Hij maakt o.a. ook aanrechtbladen (bijv. de onze), vensterbanken, dorpels, tuinmeubelen etc.

Ik ben geen starter

Geplaatst op by
Reageer

Voor mijn uitkering hadden ze uitgerekend dat ik gemiddeld ongeveer anderhalf uur per week mocht werken zonder verlies van uitkering. Mij werd uitdrukkelijk vertelt dat de uren die ik eroverheen kwam "blijvend" gekort zouden worden op mijn uitkering.

Dat bracht mij in een lastige positie. Het gemiddelde was berekend over 26 weken. Het gemiddelde klopt ook wel, alleen is het in het grafische vak nou eenmaal dat je de ene week heel druk bent met een opdracht en vervolgens weken niets te doen hebt. Dus je snapt wel; met anderhalf uur per week kan ik geen websites maken, daar zit ik zo overheen en dan zou ik blijvend de pineut zijn met een nog lagere uitkering en dat verschil kan ik niet zomaar recht trekken met wat ik onder Karya verdien, dat zijn nou eenmaal geen vaste inkomsten.

Dus ben ik weer op mijn toetsenbord aan het tikken geweest om een bezwaar te sturen. Vorige week kreeg ik antwoord via een belletje. Dat is wel prettig, want dan kan je gelijk vragen stellen als het nog niet helemaal duidelijk is. Wat blijkt: "het is helemaal niet waar!" Deze regel was alleen voor starters..en dat ben ik niet. Als ik de volgende maand geen websites te maken heb, dan kan ik daar gewoon mijn oude uitkering weer ontvangen.

Pfioe, een pak van mijn hart. Ik kan dus gewoon mijn leuke klusjes blijven doen zonder dat ik afgestraft word voor de inkomsten die ik wel zelf verdien. Dus kom maar op.

Boekenlijst!

Geplaatst op by
6

Leek mij wel handig om ff een lijstje te maken van gelezen boeken en boeken die ik wil gaan lezen. Kan iedereen gelijk een idee vormen van wat ik graag lees.

- Gelezen:De aardkinderen (de hele serie) – Jean M. Auel
Pompeij, Een tijdbom – Robert Harris*
Weefwereld – Clive Barker*
De stem van de aarde – Elizabeth Fuller*
Zeven jaar in Tibet – Heinrich Harrer
Bedwelmend bedrog – Sally Beaumond
De Tamuli, De duistere gloed – David Eddings*
Auriane – Donna Gillespie*
Prinses van Amaranth – Bridget Wood*
De Kronieken van de wolfslijn, Heer der Wolven – Bridget Wood
De legende van de witte vogel, De weg naar Corlay – Richard Cowper*
Australie op blote voeten – Marlo Morgan
Nell – Mary Ann Evens*
Gnool – Alan Aldridge*
Mythagowoud – Robert Holdstock
Middeleeuwse Detective – ????*
Geluk – Will Ferguson*
De geboorte van een moeder – Daphne Deckers*
Het Bernini Mysterie – Dan Brown*
Het Juvenalis Dilemma – Dan Brown*
De hobbit – J.R.R.Tolkien*
Zwart water | T. Jefferson Parker

 


- In de planning om te lezen:
Nevelen van Avalon – Marion Bradley
Het volk van de blauwe kralen – James Alexander Thom*

- Ben ik nu aan het lezen:
De Da Vinci Code – Dan Brown*

 

* boek is in mijn bezit

Moeders met een heupfractuur

Geplaatst op by
Reageer

Daar lag ze dan ineens weer in het ziekenhuis. Toch een heupfractuur, ondanks dat ze er een héél weekend mee gestrompeld heeft!

Maandag belde ze nog dat ze op vrijdag gevallen was bij de apotheek, eigenlijk vanuit stilstand haar evenwicht verloren, omdat ze i.p.v. opstappen op haar fiets toch maar het laatste stukje wou lopen. Of ik haar s’middags naar de huisarts wou rijden, want het leek toch wel erger te worden met de pijn in haar knie en scheuten in haar heup. s’Ochtends moesten wij nog naar de tandarts, dus ik zou zowiezo in Vinkeveen zijn.

s’Morgens viel het allemaal nog wel mee. Ze kwam zelf de trap af, maar zei wel dat ze d’r eigen sokken niet meer aan kon doen. Pas toen ze in de auto moest stappen ging het helemaal mis. Het kostte haar erg veel pijn en moeite. Eénmaal bij de tandarts moest ze er weer uit. Oh, oh! Die kreeg veel te veel pijn en kon eigenlijk geen stap meer verzetten. Gelukkig is de tandarts inpandig bij een verzorgingstehuis, dus was er vast wel ergens een rolstoel te lenen.

Bij de tandarts kon ze het ook niet voor elkaar krijgen om in de stoel te glijden, dus de controlebeurt heeft ze maar even overgeslagen. Zo goed en ze kwaad als het maar kon in ze weer in de auto gekomen. Op de terugweg even langs de huisarts om te zeggen dat die s’middags maar thuis moest komen kijken, want moeders nog eens zo in de auto krijgen zagen we allemaal niet zitten.

Weer thuis, kon ze nog uit de auto komen. Met véél moeite over de eerste drempel van het stoepje getild…en toen kwam de drempel van de voordeur. Die was iets hoger!!! Moeders kwam geen millimeter voor of achteruit. Gaby heeft Wim zelfs even gebeld en die is gelijk gekomen en heeft haar over de drempel getild. Auw, auw, auw! Maar het kon niet anders.

Na ongeveer een uurtje zou de huisarts komen en die heeft de ambulance en het ziekenhuis geregeld. Waarschijnlijk een breuk die in eerste instantie (redelijk) goed is teruggevallen en waarschijnlijk door een verkeerde beweging ernaast geschoten is…dat zal dan zijn toen ze in de auto moest stappen.

Na een korte tijd is ze opgehaald door de ambulance. Leuk dat Henny erbij was (broer van Wim), die werkt i.d.d. bij de ambulance. Hop naar het ziekenhuis voor foto’s. Ik zou later komen, want Tessa lag nog te slapen. Daar bleek al snel dat ze een heupbreuk had en ze wou dezelfde dag nog een nieuwe heup krijgen. Dat ging allemaal erg rap. Hoewel uiteindelijk de operatie de volgende dag om half drie is uitgevoerd.

Ze ligt nu weer op haar kamer en ik ga er zo heen. Om 15.00 uur begint het bezoekuur weer.

Bijna!

Geplaatst op by
Reageer

Dat mijn contract nietverlengd werd kan je ook als een kans zien om nu echt iets te zoekenwat mij leuk lijkt.
Ja, want het grafische vak wil ik achter mij laten. En hiermeecombineer ik het onaangename met het aangename: een kans om iets te zoeken dat mij weer helemaal kan motiveren.

Zoals iedereen weet ben ik iets langer dan een maand werkeloos en zijn wij aan het solliciteren geslagen. Vooral in het begin had ik de grootste moeite om een goede sollicitatiebrief in elkaar te zetten.  Want hoe verkoop je jezelf in beroepen waar je absoluut geen ervaring in hebt?

Na wat wikken en wegen heb ik mij gestort op het beroep: Verkoopster!! Ja, waarom dan verkoopster? Daar kwam ik op door eens na te denken over wat ik eigenlijk wil in mijn nieuwe baan. Meer contact met klanten, ze kunnen helpen om een goede keuze te maken, afwisseling in activiteiten. Daarbij wil ik niet in een grote winkel werken met een competitie/prestatie-strijd. Ik wil een in een middelgrote of kleine boeken- of kledingwinkel staan.

En daarvoor ben ik dan ook aan het solliciteren geslagen. Tot nog toe heb ik open-sollicitaties verstuurd naar winkels in Alphen. En waarrempel kreeg ik een reaktie op mijn sollicitatie bij Haasbeek in de Herenhof. Hier ben ik op gesprek geweest en er bleek ook een vacature te lopen, waardoor meerdere mensen op gesprek kwamen. Het gesprek verliep leuk, maar ik dacht dat ik vast niet de aangewezen persoon zou zijn en dat er vast betere gegadigden zouden zijn met meer ervaring. Ook de werktijden waren een klein probleem voor mij, vooral de vrijdagavonden en zaterdagen. Mocht ik afgelopen donderdag weer op gesprek komen. Ik was zowaar in aanmerking gekomen voor de baan.

Het enige struikelblok waren de zaterdagen. En daar heb ik thuis nog eens goed over nagedacht en het bleek gewoon niet haalbaar. Om nu elke zaterdag Tessa naar Vinkeveen te brengen kost mij al een heel uur aan heen en weer rijden en dan heb ik het nog niet eens gehad over het ochtendritueel. s’Avonds zou ik haar dan weer moeten ophalen en weer een heel uur heen en weren. Als ik dan om 18.00 uur klaar ben, dan ben ik op zijn vroegst om 19.00 uur weer thuis met Tessa. Dus: voor een paar keer niet erg, maar niet om voor altijd te gaan doen.

Hierop liep ik helaas dit mooie baantje mis. Maar ik ben niet sip hoor. Ik vond het al heel wat dat ik op gesprek mocht komen…dat was voor mij het teken dat mijn sollicitatie nog helemaal niet zo gek was, en dat ik het zelfs leuk vond om te doen.

2 weken varen over de rivieren

Geplaatst op by
Reageer

We zijn al enkele weken terug, maar jullie zijn mijn vakantieverhaal nog schuldig…ik heb ook nog maar net de foto’s van onze toestelletjes gehaald.

Helaas kan ik ook niet alle details vertellen, want vaak zat ik met onze kleine meid in de slaaphut. Het in slaap krijgen ging niet zo makkelijk en ik moest er vaak zelf bij gaan liggen…en dan werkt het niet mee dat ik thuis altijd nog even op het grote bed stoei voor ze in haar eigen bedje moest slapen. Nu moest ze immers ook in het grote bed slapen. Die gewoonte hebben we thuis dan maar afgeschaft, dat was geen goed idee.

Verders deed Tessa het best goed. Afgezien van een paar ontmoetingen met de tafelpunt en duikelingen van een hoogje ging alles prima en had ze aardige zeebeentjes.

We zijn eerst langs/richting Gouda gevaren, waarbij we ergens rond Utrecht de Lek opgevaren zijn. Wees gewaarschuwt, dit is niet geschikt voor iedereen. Je moet wel een beetje de vaarregels voor rivieren opduiken, want dat is wel iets anders dan over de kleinere vaartjes en meertjes varen.

We besloten de eerste dagen lekker door te varen, zodat we later meer speling zouden hebben in ons vaarplan. De eerste nacht hebben we om de hoek bij s’Molenaars in Alphen aan den Rijn gelegen. Daarna zijn we doorgevaren naar Schoonhoven. Een heel leuk stadje met gezellige kleine straatjes.

Verders Arnhem voorbij en daar de IJssel op. Dat ging gelijk als een speer. Je voelt ineens dat je meegenomen wordt op de stroom.

Langs de IJssel hebben we o.a. Deventer, Zwolle aangedaan. In Zwolle heb ik overigens mijn verjaardag gevierd en aangezien er ook familie van Arie in de omgeving woont heb ik daar zelfs visite gahad…lekker met gebak!!

Ik denk dat ik Deventer en Zwolle ook wel één van de leukste stadjes vond van de hele vaartocht. Een soort van ouderwets gezellige straten. Erg leuke winkeltjes die ik helaas niet van binnen heb gezien.

Na Zwolle zijn we naar Giethoorn gegaan en terug over de randmeren langs Kampen en Muiden. In Kampen nog een verschrikkelijk lange vuurwerkshow nog niet eens zo ver van ons af. Er leek geen eind aan te komen, maar was ook wel erg mooi.

In Muiden heb we uiteraard het Muiderslot even bezocht en nog net de roofvogels kunnen zien. Tessa heeft zelfs de babyuil geaaid. maar (ik weet ook niet hoe) staat die foto er niet bij.

Daarna zijn we afgezakt richting de Vinkeveense plassen. Onderweg kwamen we nog klanten tegen vam de Jachtwerf. Eén ervan kon ineens niet meer sturen en hebben we gelijk even geholpen. Niet wetende dat we even later ineens met een afgeslagen motor midden in het water lagen. Wat dat bereft waren we erg blij dat we het Rijnkanaal niet genomen hadden.

Wat bleek…..Diesel op!!!! De meter was kapot. Tsja denk je later ook pas aan dat die al de hele tijd hetzelfde stond aan te geven!

Met nog wat starten en de allerlaatste druppels diesel hebben we nog kunnen aanleggen bij iemand achter. Die meneer was zo aardig Arie naar een tankstation te rijden..en terug. Gelukkig dat Arie er zo handig mee is, want alles moest onlucht worden etc. voordat we naar de Vinkeveense plassen konden. Daar hebben we echt goed volgetankt en zijn we bij starteiland gaan liggen, zodat Tessa even lekker in het water en met het zand kon spelen.

Wat dat betreft was de vakantie voor Tessa misschien minder leuk, die kon af en toe haar ei niet kwijt. En als er een strandje was, was het bewolkt en net even te fris om lekker in het water te spelen. Ach, volgende vakantie beter. Ze heeft wel erg veel kunnen lopen, zeebeentjes gekregen, woordjes geleerd en erg veel gezien.