Na een gebroken heup was moeders snel weer thuis om verder te herstellen en te revalideren. Helaas miste ze een paar treden en knak…daar ging de enkel van haar andere been.

De afgelopen tijd heeft ze gerevalideerd in het Hoge Heem in Uithoorn. Prima verzorging, mooie kamer, alles prima tot ze naar huis moest.

Vooraf was afgesproken dat ze in "overleg" met ons naar huis zou gaan. Mooi! Wij kregen alleen te horen dat ze op woensdag 17 februari naar huis moest. Dat wij dat helemaal niet verantwoord vonden deed er helemaal niet toe. Mijn zus was al druk doende geweest een traplift te regelen via de gemeente, maar deze zou er zeker niet inzitten als ze naar huis moest.

Bij de revalidatie in Maria Oord in Vinkeveen was het kriterium om naar huis te mogen dat ze eerst verantwoord de trap op moest kunnen. Bij het Hoge Heem kon het ze absoluut niet schelen dat ze niet naar boven kan om te douchen. Zouden ze zelf toch ook niet lekker vinden? Maar nee, het kostenplaatje was belangrijker!! Moeders had het niet meer nodig, omdat ze weinig verpleging vroeg. Logisch! Alles is daar aangepast en gelijkvloers.

Zondag 14 februari werden we gebeld door iemand anders, die lang afwezig was geweest door persoonlijke redenen, die een stokje wou steken voor het naar huis gaan van mijn moeder (Eindelijk een verstandige). Zij had ook goed overleg met de therapeut gehad en was er bij met de therapie. Moeders zou last krijgen van haar knieën en nek en trok bijna de speilen uit de trap om boven te komen. Ze vond het ook logisch dat je iemand niet naar huis kan sturen als die niet eens boven kan komen om te douchen.

De belofte werd ook gedaan dat de zorg helemaal vanuit het Hoge Heem geregeld zou worden. Wat blijkt nu 2 dagen voordat ze naar huis moest (15 februari)? Vinkeveen valt niet binnen hun regio, we moeten alles zelf regelen. Ook lekker vlot opgemerkt van hun. Ik dus als de sodemieter rondbellen en vanalles regelen. Je wordt dan ook van het kastje naar de muur gestuurd. Affijn alles gelukt. Rollator, krukken en een hoog/laag bed. Voor het bed moest wel een indicatie komen van de verpleging of arts. Dus dat moest via het Hoge Heem.

s’Middags werd ik weer gebeld door het Hoge Heem. Moeders zou niet naar huis hoeven, ze krijgt uitstel tot de traplift erin zit als we beloofden dit z.s.m. voor elkaar te krijgen en er bij de gemeente achter aan te zitten. Dat was wel een opluchting, want dat is wat wij wilden. Dus dezelfde dag (bijna) alles weer afgebeld.

Dinsdag was Gaby (zus) weer terug van vakantie en op bezoek bij moeders. Ze wist inmiddels al dat moeders mocht blijven. Komt ze bij moeders aan, zegt moeders: "Ja, ik moet toch naar huis". Die wist ook niet meer wat ze ermee aan moest. s’Middags hebben ze een pittig gesprek gehad met de manager, maar het zat er niet meer in. Blijkbaar heeft de enige die met verstand en gevoel besloten had dat het niet verantwoord was om moeders naar huis te sturen, geen woord te zeggen.

Woensdag zou absoluut niet meer lukken, dus gingen we nu voor vrijdag. Weer alle instanties bellen en de boel opnieuw regelen…gelukkig had ik niet alles afgebeld. Op de vrijdag zijn we vertrokken, dan maar naar huis. Ze zal het best redden, maar niet dankzij het management van het Hoge Heem.

Ondank alles was de verzorging en het verblijf daar prima. Dank voor degene die daaraan meegedragen hebben. Het management van de revalidatie mag een schop onder hun kont krijgen.

Daar lag ze dan ineens weer in het ziekenhuis. Toch een heupfractuur, ondanks dat ze er een héél weekend mee gestrompeld heeft!

Maandag belde ze nog dat ze op vrijdag gevallen was bij de apotheek, eigenlijk vanuit stilstand haar evenwicht verloren, omdat ze i.p.v. opstappen op haar fiets toch maar het laatste stukje wou lopen. Of ik haar s’middags naar de huisarts wou rijden, want het leek toch wel erger te worden met de pijn in haar knie en scheuten in haar heup. s’Ochtends moesten wij nog naar de tandarts, dus ik zou zowiezo in Vinkeveen zijn.

s’Morgens viel het allemaal nog wel mee. Ze kwam zelf de trap af, maar zei wel dat ze d’r eigen sokken niet meer aan kon doen. Pas toen ze in de auto moest stappen ging het helemaal mis. Het kostte haar erg veel pijn en moeite. Eénmaal bij de tandarts moest ze er weer uit. Oh, oh! Die kreeg veel te veel pijn en kon eigenlijk geen stap meer verzetten. Gelukkig is de tandarts inpandig bij een verzorgingstehuis, dus was er vast wel ergens een rolstoel te lenen.

Bij de tandarts kon ze het ook niet voor elkaar krijgen om in de stoel te glijden, dus de controlebeurt heeft ze maar even overgeslagen. Zo goed en ze kwaad als het maar kon in ze weer in de auto gekomen. Op de terugweg even langs de huisarts om te zeggen dat die s’middags maar thuis moest komen kijken, want moeders nog eens zo in de auto krijgen zagen we allemaal niet zitten.

Weer thuis, kon ze nog uit de auto komen. Met véél moeite over de eerste drempel van het stoepje getild…en toen kwam de drempel van de voordeur. Die was iets hoger!!! Moeders kwam geen millimeter voor of achteruit. Gaby heeft Wim zelfs even gebeld en die is gelijk gekomen en heeft haar over de drempel getild. Auw, auw, auw! Maar het kon niet anders.

Na ongeveer een uurtje zou de huisarts komen en die heeft de ambulance en het ziekenhuis geregeld. Waarschijnlijk een breuk die in eerste instantie (redelijk) goed is teruggevallen en waarschijnlijk door een verkeerde beweging ernaast geschoten is…dat zal dan zijn toen ze in de auto moest stappen.

Na een korte tijd is ze opgehaald door de ambulance. Leuk dat Henny erbij was (broer van Wim), die werkt i.d.d. bij de ambulance. Hop naar het ziekenhuis voor foto’s. Ik zou later komen, want Tessa lag nog te slapen. Daar bleek al snel dat ze een heupbreuk had en ze wou dezelfde dag nog een nieuwe heup krijgen. Dat ging allemaal erg rap. Hoewel uiteindelijk de operatie de volgende dag om half drie is uitgevoerd.

Ze ligt nu weer op haar kamer en ik ga er zo heen. Om 15.00 uur begint het bezoekuur weer.